ztrade900x365

Ο Rajoy έκανε ένα καλό πρώτο βήμα...

Prime Minister Rajoy delivering the annual state of the nation speech to Spain΄s Parliament
Ο Ισπανός πρωθυπουργός Mariano Rajoy στην ετήσια ομιλία του για την Κατάσταση του Έθνους ενώπιον του ισπανικού κοινοβουλίου
Tου Brendan Greeley

Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Mariano Rajoy σχεδιάζει να περιορίσει το δανεισμό των αυτόνομων κοινοτήτων της χώρας, μετέδωσε χθες το ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg News. Στην πραγματικότητα δεν λέει στις περιφέρειες ότι δεν μπορούν να δανειστούν. Αυτό που τους λέει είναι ότι δεν μπορούν να δανειστούν εάν δεν μπορούν να το κάνουν φθηνά. 

Το σχέδιο του Rajoy θα κρατούσε έξω από την αγορά χρέους οποιαδήποτε περιφέρεια αδυνατεί να πουλήσει το χρέος της με απόδοση που δεν θα υπερβαίνει κατά περισσότερες από 100 μονάδες βάσης το κρατικό χρέος. Εάν η αγορά σκεφτεί ότι μια περιφέρεια αναλαμβάνει μεγαλύτερο ρίσκο από αυτό, τότε είναι πολύ επικίνδυνο για την περιφέρεια αυτή να δανειστεί. 

Σύμφωνα με τον Serafi Rodriguez, trader σταθερού εισοδήματος της Morabanc ο οποίος αναφέρεται στο δημοσίευμα, το σχέδιο θα κρατήσει όλες τις περιφέρειες πλην τριών -Μαδρίτη, Χώρα των Βάσκων, Ναβάρρα- εκτός αγοράς. Θα οδηγούσε όλες τις υπόλοιπες στην αγκαλιά του ισπανικού ταμείου διάσωσης περιφερειών (ύψους 23 δισ. ευρώ), το οποίο παρέχει κονδύλια σε αντάλλαγμα για στενότερη εποπτεία του προϋπολογισμού. 

Αυτό που χρειάζεται απεγνωσμένα η Ισπανία είναι μια δημοσιονομική ένωση στη λογική του «καρότο και μαστίγιο». Το Μάρτιο του 2012 η Παγκόσμια Τράπεζα δημοσίευσε μια έρευνα με τίτλο «Γιατί κάποιες χώρες χρεοκοπούν πιο συχνά από άλλες» (Why Do Some Countries Default More Often than Others?) που επιχειρούσε να εντοπίσει τα κοινά αίτια μεταξύ 70 περιπτώσεων κρατικών πτωχεύσεων. Η έρευνα διαπίστωνε πως οι χώρες με αδύναμα κεντρικά θεσμικά όργανα είναι πιο πιθανό να χρεοκοπήσουν. Εάν, για παράδειγμα, μια κεντρική κυβέρνηση δεν μπορεί να αποτρέψει την ενίσχυση των χρεών στις περιφέρειές της, είναι πιο πιθανό να πιαστεί η ίδια στο αγκίστρι. 

Στην έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας σημειώνεται το εξής: 

"Ο κεντρικός σχεδιαστής μεγιστοποιεί τη συλλογική ευημερία καθορίζοντας τις δαπάνες και το χρέος σε όλη την οικονομία. Αντίθετα, χώρες με κακά θεσμικά όργανα χαρακτηρίζονται από την απουσία θεσμικών εμποδίων για τον περιορισμό της επιρροής των ισχυρών ομάδων κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων της κυβέρνησης. Οι ισχυρές ομάδες δρουν με μη συνεργάσιμους τρόπους, συμπεριφέρονται με τρόπους που κρίνονται βέλτιστοι από τη δική τους οπτική γωνία, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη την επίδραση των ενεργειών τους σε άλλες ομάδες". 

Η Παγκόσμια Τράπεζα επικαλείται τα παραδείγματα της Αργεντινής και της Βραζιλίας τη δεκαετία του 1980, γράφοντας για τη Βραζιλία: 

"Σε κάθε μία από τις κρίσεις, η πρώτη αντίδραση ήταν να ζητήσει πακέτα διάσωσης από την κεντρική κυβέρνηση και σε κάθε περίπτωση η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ομοσπονδοποιούσε τα χρέη των πολιτειών. Το σύνταγμα και η βασική δομή των διακυβερνητικών σχέσεων σαμποτάρισαν τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς που επέβαλαν υποεθνική δημοσιονομική πειθαρχία… Η κεντρική κυβέρνηση, παρά τις διακηρύξεις της, δεν μπορούσε να δεσμευτεί αξιόπιστα στο να απέχει από τη διάσωση των προβληματικών πολιτειών σε περίπτωση κρίσης. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι οι πολιτείες είχαν επιρροή στις σχετικές αποφάσεις της κεντρικής κυβέρνησης αναφορικά με την τοπική χρηματοδότηση λόγω της ισχυρής εκπροσώπησης τους στο νομοθετικό σώμα". 

Η Ισπανία δεν μπορεί να αλλάξει το σύνταγμά της εν μια νυκτί, αλλά μπορεί να φτιάξει κανόνες. Και γι ΄αυτό έχει καταλήξει σε έναν κανόνα: Αν δεν μπορούμε όλοι μαζί να συντονίσουμε τα οικονομικά μας για να αποφύγουμε το χρέος, και δεν μπορείτε να χειριστείτε το χρέος σας με υπευθυνότητα, τότε δεν μπορείτε να έχετε πια χρέος. 

Η Ισπανία -όπως η Ιρλανδία προηγουμένως- πλήττεται από μια τραπεζική κρίση και όχι μια κρίση δημοσίου χρέους. Αλλά ο περιφερειακός δανεισμός είναι ένα πρόβλημα και οποιαδήποτε προσπάθεια να τον χαλιναγωγήσει είναι ένα καλό βήμα. 

Η Ευρώπη θυμίζει φράκταλ. Κοιτάξτε τα προβλήματα μεταξύ ενός ευρωπαϊκού κράτους και των περιφερειών του και θα βρείτε τα ίδια προβλήματα στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ιταλία και το Βέλγιο, για παράδειγμα, έχουν το δικό τους διαχωρισμό Βορρά-Νότου. Και όπως συμβαίνει με την κυβέρνηση της Μαδρίτης και τις ισπανικές περιφέρειες, έτσι και τα θεσμικά όργανα της ζώνης του ευρώ δεν είναι αρκετά ισχυρά για να εμποδίσουν κάθε μία χώρα ξεχωριστά να συσσωρεύσει χρέος. Τελικά, ό,τι και να λέει η Γερμανία και η Φινλανδία, το χρέος αυτό θα μοιραστεί. 

Και η Ευρωζώνη από την πλευρά της, αναγνωρίζοντας ότι δεν είχε πραγματικό δημοκρατικό και θεσμικό έλεγχο των προϋπολογισμών των κρατών της, δημιούργησε κανόνες για το χρέος και τον πληθωρισμό. Τα κράτη-μέλη τους παραβίαζαν συχνά τη δεκαετία πριν από την κρίση του ευρώ. Εάν εφαρμοζόταν σήμερα το σχέδιο Rajoy στην Ευρώπη –δηλαδή καμία χώρα, με απόδοση χρέους που θα ξεπερνούσε κατά περισσότερες από 100 μονάδες βάσης το γερμανικό χρέος δεν θα είχε πρόσβαση στις αγορές- η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα δεν θα πληρούσαν τα κριτήρια. 

Η Ισπανία θα έχει καλύτερη τύχη στην επιβολή του κανόνα. Πρόκειται άλλωστε για μια πραγματική χώρα. Όμως, οι κανόνες μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης, ύστερα να αποσυρθούν, έπειτα να αγνοηθούν. Δεν αποτελούν υποκατάστατο για ένα Σύνταγμα που θα επιτρέπει σε μια κεντρική κυβέρνηση που «ασφαλίζει» το χρέος των περιφερειών της να έχει σε ένα βαθμό δημοκρατικό, λειτουργικό έλεγχο επί του χρέους. Οι κανόνες πρόληψης δημιουργίας χρέους είναι ένα καλό πρώτο βήμα. Είναι ακριβώς αυτό –απλά ένα βήμα. Δεν αρκούν από μόνοι τους. Αυτό ισχύει για την Ισπανία και ισχύει και για την Ευρώπη.

Πηγή: Capital

Submit to DeliciousSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΕΛΤΙΑ S/R

 

ethniki

Go to top