ztrade900x365

Η τέχνη του MBA

The Art of the MBA


Του Matt Symonds

Tην τελευταία δεκαετία άρχισε να γίνεται αποδεκτό στον κόσμο της επιχειρηματικής εκπαίδευσης πως μερικά από τα μεγαλύτερα οφέλη που αποκομίζει ένας φοιτητής MBA κατά τα ένα ή δύο χρόνια φοίτησής του, προέρχονται όχι από τους ακαδημαϊκούς του ιδρύματος που έχει επιλέξει αλλά από τους συμφοιτητές του. Για τον λόγο αυτό, όλα τα κορυφαία διεθνή πανεπιστήμια έχουν εργαστεί σκληρά για να δημιουργήσουν τάξεις που συχνά θυμίζουν μίνι Ηνωμένα Έθνη, αγκαλιάζοντας εκπροσώπους σχεδόν όλων των εθνικοτήτων και υπηκοοτήτων που υπάρχουν στη γη. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να μάθει κανείς για το επιχειρείν στην Κίνα και την Βραζιλία, από το να συναναστραφεί έναν συμφοιτητή που γεννήθηκε, μεγάλωσε και εργάστηκε σε αυτές τις χώρες; 

Ωστόσο, αν και η μέση τάξη MBA υιοθετεί κατά συνέπεια, το μοντέλο της σύγχρονης πολυπολιτισμικότητας, πόσο διαφοροποιημένη είναι στην πραγματικότητα; Στην πραγματικότητα, η μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών στις μεγάλες σχολές διοίκησης επιχειρήσεων παρουσιάζει ποικιλομορφία όσον αφορά την συμπεριφορά, τις αξίες και τις φιλοδοξίες, σωστα; Και αν αυτή είναι η πραγματικότητα, δεν κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά επιχειρηματικών ηγετών επιρρεπή σε αυτό που ο καθηγητής Pierre Dussauge του HEC Paris περιγράφει ως «νοοτροπία της αγέλης», την τυφλή αποδοχή των συμπεριφορών που οδήγησαν στην οικονομική κρίση; 

H Desiree Van Gorp, διευθύντρια προγράμματος MBA του Nyenrode Business University στην Ολλανδία, τόλμησε να αμφισβητήσει το κατεστημένο πολλών ετών, υποστηρίζοντας πως η πραγματική διαφορετικότητα μπορεί να προέλθει μόνο από την ανάπτυξη αυτού που η ίδια αποκαλεί “renaissance MBA” (το MBA της αναγέννησης). Ανατρέχοντας στο παρελθόν, όπου εκτιμούνταν περισσότερο η ικανότητα των ηγετών να γνωρίζουν λίγα από όλα παρά πολλά για λίγα, η ίδια επιθυμεί τα προγράμματα των φοιτητών να ξεπερνούν κατά πολύ τους «συνήθεις υπόπτους», κι έτσι τα «εμπλουτίζει» με περισσότερους ανθρώπους από τομείς όπως η πολιτική, η ακαδημαϊκή κοινότητα, ακόμα και οι τέχνες, ώστε να προσθέσει «άρωμα» στο μείγμα και να δημιουργήσει μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία μάθησης. 

Φυσικά, ενώ οι ειδικοί από αυτούς τους τομείς είναι ακόμη λίγοι στα κορυφαία πανεπιστήμια διοίκησης επιχειρήσεων, οι μέθοδοι διδασκαλίας που εκπροσωπούν γίνονται όλο και πιο συχνές. Για παράδειγμα, η μάθηση του να ηγείται κανείς σαν ένας σαιξπηρικός χαρακτήρας (ελπίζω χωρίς το αίμα και την τραγωδία που συνδέεται με πολλούς από αυτούς) έχει γίνει μια χαρακτηριστική επιλογή σε ευρέως γνωστά ιδρύματα όπως το Sloan School of Management του MIT, το Stern School of Business στο New York University’s και το βρετανικό Warwick Business School, το οποίο διαθέτει μια κοινοπραξία με την κοντινή Royal Shakespeare Company. Το ESMT στη Γερμανία χρησιμοποιεί ως case study τον αγωγό Daniel Barenboim για το πώς να παίρνει κανείς το καλύτερο από τις δημιουργικές ομάδες, ενώ το IEDC Bled School of Management στη Σλοβενία, που αναρριχήθηκε από τον Peter Drucker στην καλύτερη σχολή διοίκησης στον κόσμο, περιλαμβάνει στα προγράμματα MBA της μια εβδομάδα εκπαίδευσης βασισμένη στην τέχνη. 

Και στο Desautels Faculty of Management του McGill University στον Καναδά, η Nancy Adler, μια επαγγελματίας ζωγράφος, αποτελεί ένα από τα καλά εδραιωμένα μέλη της ακαδημαϊκής παράταξης. Φυσικά, πιθανότατα σε αυτό βοηθά και το ότι η Adler είναι επίσης μία πολύ έμπειρη σύμβουλος σε θέματα διαχείρισης διαπολιτισμικών ζητημάτων σε πολυεθνικές. Όπως το θέτει η ίδια, "για αρκετό καιρό δεν είχα επισημάνει τη δεύτερη καριέρα μου στους φοιτητές, λόγω της μακροχρόνιας αντιπάθειας ανάμεσα στην τέχνη και το εμπόριο». Τώρα, όμως, είναι καλά έχοντας ξεφύγει από το ακαδημαϊκό κατεστημένο και χρησιμοποιεί την καλλιτεχνική της εμπειρία για να βοηθήσει τους επίδοξους ηγέτες επιχειρήσεων στην αντιμετώπιση των προβλημάτων με έναν διαφορετικό, αλλά αναμφισβήτητα πρακτικό και έξυπνο τρόπο. "Οι ζωγράφοι έχουν πάντα την επιθυμία να παράγουν έργα υψηλής ποιότητας, αλλά πολύ συχνά στο εμπόριο οι άνθρωποι μπορούν να συμβιβαστούν με κάτι απλώς αρκετά καλό», υποστηρίζει η ίδια ενώ προσθέτει: "Δεν βλέπω γιατί η προσπάθεια του καλλιτέχνη να πετύχει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα να μην μπορεί να αναπαραχθεί στην επιχείρηση". 

Η Adler πιστεύει πως τον 21ο αιώνα η διοίκηση θα πρέπει να προχωρήσει πέρα από την αντιγραφή των ιστορικών προτύπων και να εισάγει έναν τρόπο σκέψης που βασίζεται στην καινοτομία, την ελπίδα και την ομορφιά. «Οι ηγέτες μπορούν να λειτουργήσουν καλύτερα πίσω από τις προσδοκίες και την φαντασία τους, παρά μπροστά από το παρελθόν», σημειώνει η ίδια. 

Ενδεχομένως η επόμενη γενιά MBA να καταλήξει να μαθαίνει ακριβώς τόσα από τον Pollok ή τον Picasso όσα και από τον Porter ή τον Peters.

Πηγή: Capital

Submit to DeliciousSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΕΛΤΙΑ S/R

 

ethniki

Go to top