ztrade900x365

To επικίνδυνο χάος των ιταλικών εκλογών

Αναδημοσίευση από Economist

 

Μέσα στο χάος της νύχτας των εκλογών στην Ιταλία, με τις προβλέψεις των αντιφατικών exit polls και τα αποσπασματικά αποτελέσματα για το αποτέλεσμα που προκάλεσαν σύγχυση στις συγκεκριμένες προβλέψεις, τρία γεγονότα ξεχώρισαν.

 

Το πρώτο ήταν η εκπληκτικά τεράστια επιτυχία μίας πολιτικής κίνησης που ξεκίνησε από τον χώρο του διαδικτύου πριν από μόλις τρία χρόνια στην οποία τίθεται ως επικεφαλής ένας κωμικός που δεν έχει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο για την διακυβέρνηση της χώρας. Το Κίνημα Πέντε Αστέρων (“Movimento 5 Stelle), που ιδρύθηκε από τον Μπέπε Γκρίλλο το 2009, κέρδισε τη 1 από τις 4 ψήφους των Ιταλών πολιτών προσελκύοντας τους περισσότερους ψηφοφόρους από οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Ήταν ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα που θα απογοητεύσει τις καγκελαρίες και θα σπείρει τον πανικό στις αγορές πιο πολύ εξαιτίας του δεύτερου γεγονότος.

 

Το δεύτερο γεγονός είναι ότι λόγω αυτής της επιτυχίας του Γκρίλλο, καμία από τις δύο κύριες συμμαχίες (της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς) δεν έλαβε την απόλυτη πλειοψηφία στην ολομέλεια της Γερουσίας. Ο ίδιος ο Γκρίλλο είναι ανένδοτος σε οποιαδήποτε συνεργασία με άλλο κόμμα.

 

Αυτή η εξέλιξη είναι ζωτικής σημασίας για τη σταθερότητα της Ιταλίας, επειδή, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, τα δύο σώματα του κοινοβουλίου της έχουν ίσες εξουσίες. Χωρίς τον έλεγχο και των δύο, μία κυβέρνηση δεν μπορεί να νομοθετεί.

 

Το τρίτο γεγονός είναι ότι και στα δύο σώματα, η συντηρητική συμμαχία του Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε μικρότερη διαφορά από ό,τι αναμενόταν από την αντίστοιχη της κεντροαριστεράς. Με όλα τα ψηφοδέλτια να έχουν μπει στην κάλπη, αλλά ένα μικρό ποσοστό να έχει καταμετρηθεί, τα πράγματα έδειχναν ότι η κεντροαριστερά θα κέρδιζε την κάτω βουλή με διαφορά χαμηλότερη της μισής εκατοστιαίας μονάδας, και παρά το κλασματικά μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων, θα είχε ελαφρώς λιγότερες έδρες στην ολομέλεια της ιταλικής Γερουσίας.

 

Το εκλογικό αποτέλεσμα κατέδειξε την ανακρίβεια των δημοσκοπήσεων (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που διεξήχθησαν την παραμονή των εκλογών) και τις παράτολμες ικανότητες της όλης εκστρατείας του Μπερλουσκόνι. Αλλά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ήταν η έμπρακτη μαρτυρία για την αποτελεσματικότητα μίας εξαιρετικά αμφίβολης υπόσχεσης.

 

Ο πρώην Πρωθυπουργός υποσχέθηκε όχι μόνο να καταργήσει, αλλά και να επιστρέψει τα έσοδα από την αντιλαϊκή φορολογία της κύριας κατοικίας που επιβλήθηκε πέρυσι από την τότε απερχόμενη και επονομαζόμενη «τεχνοκρατική» κυβέρνηση του Μάριο Μόντι. Ο Μπερλουσκόνι υποστήριξε, ανέφικτα, ότι μπορεί να αντισταθμίσει τις απώλειες των δημοσιονομικών της Ιταλίας από έσοδα που θα προέλθουν μέσω της σύναψης συμφωνίας με την Ελβετία για την παράδοση λίστας τραπεζικών λογαριασμών που διατηρούν εκεί Ιταλοί φοροφυγάδες. Αυτός είναι και ο λόγος που εξηγεί γιατί οι επενδυτές είναι επιφυλακτικοί στο να τον δουν να επιστρέφει στην εξουσία, εκεί δηλαδή που στο παρελθόν είχε γίνει ο πολιτικός του «τάφος».

 

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να εξετάσουμε αυτό το χάος που έχει προκληθεί στη χώρα. Όλοι αυτοί οι τρόποι περιέχουν και από ένα στοιχείο αλήθειας. Ο πιο γενναιόδωρος, είναι να αντιμετωπίσουμε την τεράστια αποδοχή του Γκρίλλο ως ενθαρρυντική: Ένα σημάδι ότι πολλοί Ιταλοί, και ιδιαίτερα οι νεότεροι σε ηλικία, έχουν βαρεθεί την χρόνια και βρώμικη ακινησία της – προχωρημένης σε ηλικία - πολιτικής τάξης της Ιταλίας. Οι άνθρωποι που ανήκουν στην κίνηση του Γκρίλλο είναι ιδεαλιστές. Το συγκεκριμένο πολιτικό κίνημα, αρνείται να δεχθεί δημόσιο χρήμα. Επιβάλλει στους εκλεγμένους αντιπροσώπους του να συμφωνήσουν να λάβουν μόνο ένα μέρος του μισθού που θα δικαιούνται και θα παραιτηθούν κάθε αξίωσής του μετά από δύο πολιτικές θητείες. Το κίνημα αυτό υιοθετεί πολλά καλά στοιχεία, μαζί με άλλα όμως που δεν είναι πρακτικά και μερικά άλλα που είναι ανησυχητικό (όπως την αντίθεσή του με την χαλάρωση των απαιτήσεων υπηκοότητας για τα παιδιά των οικονομικών μεταναστών που γεννιούνται στην Ιταλία).

 

Ένας άλλος τρόπος για να ερμηνεύσουμε αυτό που έχει συμβεί είναι το παράδειγμα της απόλυτης φθοροποιού επίδρασης του Μπερλουσκόνι στη δημόσια ζωή της χώρας. Ο λόγος που στο κοινοβούλιο έχει προκύψει αδιέξοδος από το αποτέλεσμα της εκλογικής κάλπης, οφείλεται στο γεγονός της ύπαρξης του παράλογου εκλογικού νόμου ο οποίος εισήχθη από την κυβέρνησή του το 2005 στα πλαίσια των προσπαθειών του να βρει έναν τρόπο για να ελαχιστοποιήσει την ήττα του στις εκλογές του επόμενου έτους.

 

Μία άλλη, εξίσου έγκυρη προσέγγιση είναι να θεωρήσουμε το αποτέλεσμα, ως νίκη των υποψηφίων εκείνων που προέρχονται από τη λαϊκή βάση από τη μία πλευρά και των ανεύθυνων ψηφοφόρων από την άλλη. Είναι απόλυτα κατανοητό ότι, μετά από μία δεκαετία και περισσότερο οικονομικής στασιμότητας, οι Ιταλοί θα πρέπει να συρρικνώσουν ακόμη περαιτέρω την οικονομία τους λόγω της λιτότητας. Αυτό εξηγεί το θλιβερό αποτέλεσμα για τον Μόντι και των συμμάχων του, οι οποίοι πήραν με κόπο το 10% των ψήφων. Ωστόσο, υπήρξε μία απολύτως σεβαστή, αν και κάπως μονότονη, εναλλακτική λύση, με τη μορφή της κεντροαριστεράς και του ηγέτη της, Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, ο οποίος προσέφερε μία στρατηγική περισσότερη προσανατολισμένη στην ανάπτυξη της χώρας.

 

Αντ' αυτού, περισσότερο από το ήμισυ του εκλογικού σώματος επέλεξε τον Μπερλουσκόνι ή τον Γκρίλλο (ο οποίος, μεταξύ άλλων, υπόσχεται να κλείσει την υπηρεσία είσπραξης δημοσίων εσόδων και να διεξάγει δημοψήφισμα για το εάν θα παραμείνει ή όχι η Ιταλία στο ευρώ). Είναι σαφές ότι οι Ιταλοί ψηφοφόροι εκτίμησαν πως η εναλλακτική αυτή πρόταση θα ήταν μία εύκολη διέξοδος. Όμως δεν ήταν.

 

Επιμέλεια – Μετάφραση : e-fsw

Submit to DeliciousSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΕΛΤΙΑ S/R

 

ethniki

Go to top