ztrade900x365

Η Bundesbank δεν είναι τρελή

 

Του Hugo Dixon (RT)

 

Η Bundesbank δεν είναι τρελή. Σε έναν κόσμο όπου είναι όλο και περισσότερο της μόδας να καλούνται οι κεντρικές τράπεζες να τυπώσουν χρήμα, η γερμανική κεντρική τράπεζα είναι ένα από τα τελευταία «οχυρά ορθοδοξίας». Παρά το γεγονός ότι η στάση της είναι ακραία, ένα χρήσιμο αντίδοτο στη θεωρία αποτελεί το γεγονός ότι το εύκολο χρήμα προσφέρει δωρεάν θεραπεία στα οικονομικά δεινά.

 

Η Bundesbank είναι εχθρική σε ο,τιδήποτε σχετίζεται με τη νομισματική χρηματοδότηση – την εκτύπωση χρήματος για την χρηματοδότηση των κυβερνητικών ελλειμμάτων. Είναι ανησυχητικό το ότι η ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας χάνεται όσο η ύφεση διατηρείται στο μεγαλύτερο μέρος του ανεπτυγμένου κόσμου. Πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν πρέπει να ανταποκριθεί στην πρόσφατη άνοδο του ευρώ χαλαρώνοντας περαιτέρω τη νομισματική πολιτική. Επίσης, ανησυχεί πάντα το γεγονός για τον πληθωρισμό και πιστεύει ότι ο ψεκασμός με φθηνό χρήμα μπορεί να επιτρέψει στις κυβερνήσεις να αποφύγουν τις ευθύνες τους.

 

Για πολλούς ανθρώπους, αυτές οι συμπεριφορές φαντάζουν ως ξεπερασμένες. Είναι καταστροφικό εάν οι κεντρικές τράπεζες θα πρέπει να λυγίσουν τους κανόνες για να τραβήξουν την παγκόσμια οικονομία από την τρέχουσα πεπατημένη; Μερικοί το πάνε ακόμα παραπέρα και υποστηρίζουν την «απροκάλυπτη νομισματική χρηματοδότηση», όπως o Adair Turner, ο Πρόεδρος της Αρχής Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών του Ηνωμένου Βασιλείου, το έκανε σε μία δημιουργική ομιλία του νωρίτερα αυτό το μήνα. Η έκδηλη νομισματική χρηματοδότηση περιλαμβάνει τη χρηματοδότηση των κυβερνήσεων οι οποίες σκόπιμα «τρέχουν» δημοσιονομικά ελλείμματα μέσω δανεισμού από τα κεντρικά πιστωτικά ιδρύματα.

 

Ο Turner κατέστησε σαφές ότι αυτό ήταν μία πολιτική που θα έπρεπε να προορίζεται για τις πιο δυσεπίλυτες αποπληθωριστικές υφέσεις - όπου η νομισματική πολιτική δεν μπορεί να λειτουργήσει (επειδή οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, είναι τόσο επιφορτισμένα με χρέος που δεν θέλουν να δανειστούν) και ούτε η δημοσιονομική πολιτική μπορεί να καταφέρει κάτι (επειδή οι κυβερνήσεις είναι υπερχρεωμένες). Αν και υποστήριξε ότι η εν λόγω λύση είναι το φάρμακο στην «ασθένεια» της Ιαπωνίας, ήταν επιφυλακτικός στο να την προτείνει για τις στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία ή την ευρωζώνη.

 

Επιπρόσθετα, η Ε.Κ.Τ., δεν ασκεί εμφανή νομισματική χρηματοδότηση. Κάτι τέτοιο είναι απαγορευμένο στο πλαίσιο της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Ωστόσο αναμφισβήτητα καταπιάνεται με την κρυφή χρηματοδότηση. Αυτή είναι και η κυριότερη πηγή τριβής μεταξύ του Μάριο Ντράγκι του Προέδρου της Ε.Κ.Τ. και του Γιανς Βάιντμαν του αφεντικού της Bundesbank.

 

Η μεγαλύτερη σύγκρουση προήλθε από την υπόσχεση Ντράγκι πέρυσι να αγοράσει δυνητικά απεριόριστα ποσά κρατικών ομολόγων από τις περιφερειακές χώρες της ζώνης του ευρώ. Ο Βάιντμαν αντιτέθηκε χωρίς επιτυχία στο συγκεκριμένο σχέδιο.Ο Ντράγκι είχε δίκιο. Αν δεν είχε δεσμευθεί να πράξει «ό,τι χρειαστεί» για τη διάσωση του ευρώ, το ενιαίο νόμισμα θα μπορούσε κάλλιστα να είχε καταρρεύσει. Τούτου λεχθέντος, όλες αυτές οι ενέργειες έχουν ένα κόστος. Το «φάρμακο Ντράγκι» μπορεί να ελάφρυνε κατά κάποιον τρόπο την πίεση που ασκείται στις κυβερνήσεις και να έκανε τις οικονομίες τους πιο ανταγωνιστικές.

 

Ο Βάιντμαν και ο Ντράγκι συγκρούστηκαν και πάλι αυτό το μήνα με αφορμή τη «διάσωση» της Ιρλανδίας από την κεντρική τράπεζα της. Η εξαιρετικά περίπλοκη συναλλαγή αφορούσε τη λήψη εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας της Ιρλανδίας κυβερνητικών ομολόγων εξαιρετικά μεγάλης διάρκειας ποσού ύψους € 25 δις μετά τη ρευστοποίηση της χρεωκοπημένης και εθνικοποιημένης τράπεζας IBRC της οποίας τα περιουσιακά στοιχεία εκκαθαρίστηκαν. Το Δουβλίνο δεν είχε τα χρηματικά κεφάλαια για να καλύψει την τρύπα στον ισολογισμό της IBRC. Ουσιαστικά δανείστηκε φτηνά χρήματα - που ισοδυναμεί με το 15% του Α.Ε.Π. της χώρας - από την κεντρική τράπεζα.

 

Ο Βάιντμαν θα προτιμούσε οι κυβερνήσεις της ζώνης του ευρώ να δάνειζαν τα χρήματα Δουβλίνο μέσω του ταμείου διάσωσής τους, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM). Αλλά οι υπόλοιπες κυβερνήσεις δεν έσπευσαν να προσφέρουν χρήματα ούτε το Δουβλίνο έδειξε κάποια έντονη προθυμία, καθώς το επιτόκιο θα ήταν υψηλότερο από την έκδοση ομολόγων μέσω της κεντρικής τράπεζας.

 

Παρά το γεγονός ότι η ιρλανδική διάσωση ήταν μία συμφωνία μεταξύ Δουβλίνου και της κεντρικής τράπεζας, η Ε.Κ.Τ. θα μπορούσε να την είχε εμποδίσει. Αλλά για να γινόταν αυτό, θα έπρεπε τα δύο τρίτα του διοικητικού συμβουλίου της να καταψηφίσουν την εν λόγω κίνηση και ο Βάιντμαν δεν είχε αρκετή υποστήριξη.

 

Εν τω μεταξύ π Ντράγκι, δεν στήριξε πραγματικά τη συμφωνία. Απλώς «αναφέρθηκε» σε αυτήν. Η Ε.Κ.Τ. κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι νέες ρυθμίσεις για τη στήριξη της IBRC ήταν προτιμότερες από το προηγούμενο καθεστώς - το οποίο πολλοί παρατηρητές εκτιμούσαν επίσης ότι αντιστοιχούσε σε νομισματική χρηματοδότηση.

 

Όπως και με την υπόσχεση Ντράγκι για την αγορά ομολόγων, ο αντίκτυπος ήταν εξαιρετικά θετικός. Οι αποδόσεις των 10ετών ιρλανδικών ομολόγων ανέρχονται τώρα μόλις στο 3,7%. Οι επενδυτές βλέπουν πλέον τη χώρα ότι οδεύει στο δρόμο της ανάκαμψης.

 

Όμως, η Bundesbank δικαιολογημένα, ανησυχεί για τη δημιουργία προηγούμενων. Την επόμενη φορά που μια τράπεζα θα μπει σε μπελάδες στη ζώνη του ευρώ, τι θα είναι εκείνο που θα σταματήσει κάποια κυβέρνηση από το να διασωθεί σύμφωνα με τον ιρλανδικό τρόπο – χρησιμοποιώντας, δηλαδή, την κεντρική της τράπεζα της ή την ίδια την Ε.Κ.Τ. να τυπώσει τα απαραίτητα χρήματα;

 

Η πίεση για να συμμετάσχει σε μία τέτοια νομισματική χρηματοδότηση μπορεί να είναι ιδιαίτερα ισχυρή, δεδομένου ότι η Ε.Κ.Τ. είναι έτοιμη να αναλάβει την ευθύνη της εποπτείας των δανειστών. Αυτό σημαίνει ότι, εάν και εφόσον προκύψουν περιπτώσεις μελλοντικών χρεοκοπημένων τραπεζών, η Ε.Κ.Τ. θα επικριθεί για την έλλειψη σωστού ελέγχου και θα μπορούσε στη συνέχεια να εξαναγκαστεί να δώσει στήριξη. Οι κεντρικές τράπεζες της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Ολλανδίας τράπεζες έχουν όλες δεχθεί σοβαρή «επίπληξη» για δήθεν λάθη στη επίβλεψη κατά τη διάρκεια της κρίσης - όπως, πράγματι, έχει δεχθεί και ο ίδιος ο Ντράγκι μετά τις πρόσφατες ταραχές με την Monte dei Paschi της Ιταλίας.

 

Μια άλλη δυσκολία είναι ότι η ζώνη του ευρώ δεν έχει ακόμη ένα ταμείο για τη διάσωση των τραπεζών. Το πλησιέστερο πράγμα που έχει είναι ο ESM, του οποίου οι αποφάσεις απαιτούν ομοφωνία. Μόνο μία κυβέρνηση μπορεί να ασκήσει βέτο σε ένα σχέδιο διάσωσης. Αυτό σημαίνει ότι, εφόσον υπάρξει αντιπαράθεση μεταξύ της Ε.Κ.Τ. και των κυβερνήσεων για το ποιος θα πρέπει να στηρίξει μία προβληματική τράπεζα, η Ε.Κ.Τ. μπορεί να βγει ζημιωμένη.

 

Μερικές φορές η κρυφή νομισματική χρηματοδότηση μπορεί να αποδειχθεί ως το μικρότερο κακό μεταξύ πολλών δεινών. Αλλά εάν όμως καθιερωθεί και γίνει πάρα πολύ συχνό φαινόμενο, υπάρχει κίνδυνος έντονου υποβιβασμού του νομίσματος. Οι συνεχείς προειδοποιήσεις της Bundesbank είναι μία υγιής αντιστάθμιση σε αυτό τον πειρασμό.

 

Επιμέλεια – Μετάφραση : e-FSW

Submit to DeliciousSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΕΛΤΙΑ S/R

 

ethniki

Go to top