ztrade900x365

H επιστολή ενός Έλληνα που συζητήθηκε από τα ξένα Μ.Μ.Ε.

Του Κώστα Τσαπόγα* (IHT)

 

Όπως και πολλοί Έλληνες που έχουν βρεθεί στη δίνη της οικονομικής κρίσης, η σύζυγός μου και εγώ, δίνουμε τον δικό μας καθημερινό αγώνα για να εξασφαλίσουμε τα προς το ζην.

 

Δεδομένου ότι η εφημερίδα όπου εργάστηκα για 23 χρόνια (η γυναίκα μου για 17) τέθηκε εκτός κυκλοφορίας το Δεκέμβριο του 2011, είμαστε και οι δύο άνεργοι. Κανείς μας δεν έχει πληρωθεί εδώ και 18 μήνες, ενώ η εφημερίδα σταμάτησε να μας πληρώνει πέντε μήνες προτού κλείσει. Με την ανεργία για τους δημοσιογράφους να βρίσκεται πάνω από το 30% ενώ το επίσημο ποσοστό ανεργίας στη χώρα μου ανέρχεται στο 26%, μπορούμε να πούμε ότι οι προοπτικές που έχουμε για τη φετινή χρονιά, δεν είναι και τρομερά ευνοϊκές.

 

Η ιστορία μας είναι χαρακτηριστική πολλών στην Ελλάδα, αν και η κατάσταση μερικών άλλων είναι πολύ χειρότερη ενώ κάποιων άλλων καλύτερη. Όπως όμως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, έτσι και εμείς αγωνιζόμαστε για να εξασφαλίσουμε το στοιχειώδες φαγητό, να κρατήσουμε τα σπίτια μας ζεστά και να διατηρήσουμε μία σχέση με την έννοια της κανονικότητας, διατηρώντας ανέπαφη την αξιοπρέπειά μας και αποφεύγοντας την κατάθλιψη που περιβάλλει τη χώρα μας.

 

Κατά πολλούς τρόπους, σταθήκαμε τυχεροί. Ο γιος μας, όπως πολλοί νέοι άνθρωποι, έφυγε από την Ελλάδα και έχει βρει δουλειά ως μηχανικός λογισμικού στη Σκωτία. Παρακολουθούμε να φεύγει από την Ελλάδα μία γενιά αποφοίτων πανεπιστημίων με υψηλή εξειδίκευση. Οι γονείς μας, αν και ηλικιωμένοι, είναι υγιείς και καταφέρνουν να επιβιώσουν με τη σύνταξή τους, η οποία έχει μειωθεί στο ήμισυ σχεδόν κατά τα τελευταία δύο χρόνια. Μας προτείνουν να μοιραστούμε μαζί τους τα λίγα που έχουν. Πρόκειται για συνηθισμένη πρακτική που ισχύει στην Ελλάδα, όπου οι παραδοσιακοί οικογενειακοί δεσμοί αντισταθμίζουν συχνά τα αναποτελεσματικά προγράμματα της κοινωνικής πρόνοιας.

 

Κατά τους τελευταίους 18 μήνες, έχουμε προσπαθήσει να βρούμε δουλειά ως δημοσιογράφοι. Με μία ομάδα από πρώην συναδέλφους, προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε μία νεοσύστατη ψηφιακή εφημερίδα. Μετά από μήνες σκληρής και απλήρωτης εργασίας, ο βασικός και κύριος επενδυτής μας αποσύρθηκε μόλις λίγες ημέρες προτού κυκλοφορήσει on line η πρώτη μας δουλειά, καθώς δεν επιθυμούσε να αναλάβει τον κίνδυνο σε μία τέτοια εύθραυστη οικονομία.

 

Συνεχώς διερευνούμε άλλους τρόπους για να βρούμε δουλειά. Η σύζυγός μου έχει αναλάβει το ψήσιμο του φαγητού για να μας βοηθήσει να κρατηθούμε ζωντανοί. Διερευνούμε τη δυνατότητα εξαγωγής ελληνικών γεωργικών προϊόντων.

 

Σε μία οικονομία όπου οι πωλήσεις σπιτιών είναι σχεδόν ανύπαρκτες, καταφέραμε να πουλήσουμε το εξοχικό μας σπίτι. Παρ’ όλο που το δώσαμε σε μία τιμή μικρότερη κατά 20% από την τιμή που το αγοράσαμε, αισθανόμαστε τυχεροί διότι μας επιτρέπει να επιζήσουμε για μερικούς μήνες ακόμη.

 

Επίσης, καταφέραμε να πετύχουμε μία δικαστική απόφαση που αποτρέπει τις τράπεζες από τον αποκλεισμό της υποθήκης που έχουμε βάλει, έτσι ώστε το σπίτι μας στην Αθήνα να είναι ασφαλές μέχρι το 2015. Είμαστε πιο τυχεροί από τους ανθρώπους που είναι αναγκασμένοι να ζουν στα αυτοκίνητά τους ως τις μόνες περιουσίες που τους έχουν απομείνει, αφού έχασαν τις δουλειές τους και οι τράπεζες πήραν τα σπίτια τους ή οι ιδιοκτήτες αρνήθηκαν να επεκτείνουν περαιτέρω την πίστωση που τους παρείχαν. Συνήθως παρκάρουν σε διαφορετικά σημεία κάθε τόσο, στηριζόμενοι στην καλοσύνη των ξένων για να τους παραχωρήσουν το μπάνιο και την τουαλέτα τους, ή να ξεκουραστούν σε δημόσιους ή ιδιωτικούς κήπους, συμπεριλαμβανομένου, κατά καιρούς και του δικού μας.

 

Ξέρουμε ότι είμαστε τυχεροί που έχουμε έναν κήπο. Ο περασμένος Ιανουάριος, με το κλάδεμα των δέντρων αποδείχθηκε ως ψυχολογικά ευεργετικός μήνας. Αυτή τη φορά, όμως, το κλάδεμα πήγε λίγο βαθύτερα, και βρέθηκα να είμαι κρεμασμένος επάνω σε ένα δέντρο δάφνης που φύτεψε ο παππούς μου όταν γεννήθηκα, 57 χρόνια πριν, προσπαθώντας να το κόψω και αυτό.

 

Μέχρι τώρα, ήμασταν τυχεροί που ξεφύγαμε από όλο αυτό το κύμα τρελής υλοτόμησης που ξέσπασε σε όλη τη χώρα. Με την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης να έχει σχεδόν διπλασιαστεί από πέρυσι, η κεντρική θέρμανση είναι συνήθως σβηστή. Τα τζάκια και οι σόμπες λειτουργούν ακόμη και σε πολυώροφα κτίρια.

 

Ως εκ τούτου, κάθε βράδυ νοιώθω ενοχλήσεις στα μάτια μου, όταν πολλοί από τους γείτονές μας επιστρέψουν στα κρύα σπίτια τους και η Αθήνα τυλιχθεί με ένα σύννεφο καπνού από το ξύλο που καίγεται. Οι προειδοποιήσεις της κυβέρνησης ότι η ρύπανση έχει υπερβεί τα επικίνδυνα επίπεδα απορρίπτονται από τους Έλληνες με ένα σήκωμα αδιαφορίας των ώμων ή εκλαμβάνονται ως ένα άλλο τέχνασμα για να αναγκάσει τους ανθρώπους να καταναλώσουν καύσιμα θέρμανσης που χαρακτηρίζονται από τη βαριά φορολογία των οποίων η κατανάλωση όμως, έχει μειωθεί κατά τουλάχιστον 70%. Εν τω μεταξύ, οι Υπηρεσίες Προστασίας Δασών δίνουν μία χαμένη μάχη για την αποτροπή της αποψίλωσης των δασών η οποία έχει φτάσει σε τέτοια κλίμακα που όμοιά της είχε να παρατηρηθεί από τη ναζιστική κατοχή.

 

Είμαστε σίγουρα πιο τυχεροί από τους ανθρώπους που περιμένουν για μία μερίδα φαγητό στις 191 εστίες σίτισης της πόλης που έχουν συσταθεί από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Είμαστε πιο τυχεροί από τους νεόπτωχους, από τον μεσήλικα άνδρα ντυμένο με ένα κοστούμι “Armani”, που είναι λίγο φθαρμένο στους αγκώνες και προσπαθεί να περάσει απαρατήρητος περιμένοντας στην ουρά για την καθημερινή μερίδα σούπας στην πλατεία Κουμουνδούρου. Είμαστε πιο τυχεροί από την πολύ αξιοσέβαστη γυναίκα που περπατά έξι χιλιόμετρα κάθε μέρα για να σταθεί στη γραμμή για δύο δοχεία τροφίμων και στη συνέχεια να επιστρέφει στο σπίτι της και να προσποιείται ότι τα μαγειρεύει διότι δεν θέλει να πει στον άρρωστο σύζυγό της ότι δεν μπορούν να το αντέξουν οικονομικά.

 

Η σύζυγός μου και εγώ μερικές φορές αναρωτιόμαστε εάν είμαστε σε μία κατάσταση άρνησης. Αλλά πιστεύουμε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να υποκύψουμε στην κατάθλιψη και είναι αλήθεια πως εμείς οι δύο αγωνιστήκαμε για να σηκωθούμε από το κρεβάτι κατά τη διάρκεια των διακοπών. Όμως από τότε, κάθε μέρα προσπαθούμε να βρούμε κάποιο τρόπο για να κρατηθούμε και πάλι στο προσκήνιο. Θα χαιρόμασταν να ξεκινούσαμε από την αρχή, αλλά από πού να αρχίσουμε;

 

Κάθε νέα επιχείρηση απαιτεί χρήματα, και εμάς μας φτάνουν μόνο για να επιβιώσουμε και δάνειο είναι αδύνατον να μας δοθεί. Όταν πάμε να κοιμηθούμε στο κρεβάτι τη νύχτα, συνειδητοποιούμε ότι τα καταφέραμε μία ακόμα ημέρα. Όταν, μάλιστα, περνάνε νύχτες, τότε λέμε ότι τα καταφέραμε για άλλη μία εβδομάδα ακόμα. Καθώς το σύννεφο του καπνού πλανάται πάνω από τον χειμωνιάτικο ουρανό της Αθήνας, θέλουμε απεγνωσμένα να πιστέψουμε ότι η κατάσταση δεν είναι μόνιμη.

 

Αλλά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Τουλάχιστον γνωρίζουμε πως ο καπνός θα διαλυθεί την άνοιξη.

 

*Ο Κώστας Τσαπόγας είναι πρώην εργαζόμενος της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας.

 

Επιμέλεια – Μετάφραση : e-FSW

Submit to DeliciousSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΕΛΤΙΑ S/R

 

ethniki

Go to top